Dag 100, Stroncone naar Calvi dell'Umbria (22km).
Door: Skippy
Blijf op de hoogte en volg Skippy
11 September 2016 | Italië, Calvi dell'Umbria
Vannacht goed geslapen .
Dat is wel fijn, want vandaag op de 100ste dag van mijn Camino staat ook de zwaarste etappe op het programma. En aangezien de weersvoorspellingen voor vanmiddag redelijk slecht uitzien, veel onweer en neerslag, hebben we maar voorzorgsmaatregelen genomen.
We hebben afgesproken met de eigenaar dat we rond half zeven willen vertrekken, en dus geen ontbijt nemen. Zij maakt daarvoor dan voor ons een lunchpakket voor onderweg.
De wekker loopt om kwart voor zes af, maar als ik deze gemist had, was dat ook geen probleem, want van een collega kreeg ik om zes uur een goede morgen app.
Even liggen appen, en ondertussen mijn voeten verzorgd voor deze zware dag, water bijgevuld en de mix drankjes klaar gemaakt. Ten slotte nog de rugzak ingepakt, inclusief het goed gevulde lunchpakket. Nog snel een brioche gegeten, die ik gisteren nog had gekocht, zodat er toch wat in de maag zit. En dan.......kan de 100ste dag beginnen, toch weer een mijlpaal.
Tegen twintig voor zeven de deur geopend en mijn gps vriendje gewekt, hij was meteen bij de les en liet duidelijk merken geen last te hebben van dat vroege tijdstip op de zondagochtend.
Om kwart voor zeven gaat het dan echt van start, voor 22km en 1045m klimmen en 960m dalen.
We beginnen met dalen, over asfalt. We lopen het eerste stukje nog samen tot aan de eerste klim.
Het gaat richting het dorpje Coppe, op en af gaat de weg en nog steeds over asfalt. Gelukkig hebben we vandaag geen last van kolkkende beken, want dan hadden we om moeten lopen. Geen last, de beken staan kurk droog.
Dan begint ook het eerste klimmetje, gelukkig geen echt pittige klim, maar ook nu is de ondergrond een schotterpad met veel stenen in verschillende grote. Niet echt fijn om op te lopen. Het zijn zo'n 150 m hoogte meters, en dan ook weer afdalen naar het dorpje Aguzzo.
Even over een bruggetje en een stukje vals plat, en dan gaat het echt beginnen, het lijkt meer op klauteren dan lopen, op het schotterpad, lijkt het wel of daar vannacht een iemand een hoop keien heeft gelost. Ik vind het niet fijn lopen, hopelijk is dat niet de gehele klim. Als in bij het gehuchtje Ville aan kom, neem ik even een pauze bij Mariabeeld. Even op adem komen, en mijn rugzak afdoen, ook even het routeboekje gelezen wat er nog op mijn pad komt. Volgens het boekje het aankomende deel ook nog een stenenpad. Na een kwartiertje met de " zwei minuten dabei" ga ik verder. Gelukkig vindt ik nu wel een cadans op het pad.
En hierdoor loopt het ook beter, onderweg belt Wolfgang waar ik ben , want hij vindt het klooster niet waar we langs zouden komen. En wat blijkt dat heb ik ook gemist, omdat de route zoogde staat aangegeven dat ik bijna niet op de gps hoefvte kijken. Maar wat blijkt, het bordje om naar het klooster te gaan hangt er gewoon niet, of we hebben het beide niet gezien.
Helaas dan, maar ik loop niet terug naar het klooster, het loopt nu eindelijk goed. Halverwege de klim, maak ik een pauze het is tegen half elf dan, mijn maag begint te rommelen, en dat betekent simpelweg even vullen dan.
Ik neem de panini uit het lunchpakket, belegd is de panini met ham en kaas, en het smaakt heerlijk. Daarbij nog een flesje met verdunde perensap, en mijn dag kan niet meer stuk. Dat geeft mij weer voldoende energie tot bij de slaapplaats later op de dag.
Het gaat na een ruim twintig minuten verder, nog een paar haarspeldbochten over een schotterpad met gelukkig wat minder keien er op, maar het allerlaatste gedeelte van de klim gaat over mijn lievelings ondergrond, een bos cq aardepad met daarop wat takjes, dat loopt lekker en is vooral zacht, voor de voeten.
Op de top verandert het pad in een meer grindpad, waar ik ook nog een "ontmoeting" heb met een wild varken, dat daar op zijn gemak naar voedsel snuffelt. Mooi om te zien. De top heb ik tegen twaalf uur bereikt.
Vanaf de top gaat het over een asfalt naar beneden, in het begin is dat wel fijn , grote passen maken, en vooral je kunt er een stuk ontspanner op lopen dan op een schotterpad met keien,
Maar na drie kilometer is dat asfalt ook niet meer leuk, maar ja de weg gaat helemaal over asfalt tot in Calvi dell'Umbria. Ik arriveer om kwart over één bij de slaapplaats, net buiten de stadsmuren gelegen.
De kamer is vrij simpel, en de douche is op de gang, even lekker op bed gelegen en een appeltje gegeten, en wat liggen te appen met mijn snoepje. Tegen half drie, als ik me wil gaan douchen komt Wolfgang binnen, en als ik onder de douche sta breekt de hel hier los. Een uur lang dondert en flits het aan een stuk hier.
Is dat dan de hulp van Franciscus geweest om ons niet naar het klooster te laten gaan, want anders was zeker Wolfgang zeiknat geworden. De gewassen kleding maar binnen opgehangen.
Hierna nog even nakletsen over de dag, en dan gaat Wolfgang zich douchen, en kan ik rustig bellen, met mijn drie grote volgers.
Toch wel fijn om even je verhaal kwijt te kunnen.
Ook alvast een slaapplaats voor morgen geregeld bij een pizzaria in Selci (ongeveer 20km). Dus wat we daar eten zal jullie wel bekend zijn.......
Hopelijk straks nog een slaapplaats scoren bij de een klooster in Farfa, en dan komen ook al langzaam de eerste buitenwijken van Rome om de hoek kijken. En dat wil ik juist niet, dat pelgrimeren is juist zo leuk...zeker als je dat samen met iemand kunt doen......nee niet met Wolfgang. Wel blij dat we ons gevonden hebben op de eerste dag avond in Passo del Consuma. Het klikt wel tussen ons.
Ook begonnen aan de blog, inmiddels is het gestopt met onweren, maar daarvoor regent het nu dan. Hopelijk is het morgen meer gewoon droog.
Tegen zeven uur, nadat ik ook een slaapplaats heb gevonden in Farfa, in een klooster. Zijn we even naar buiten gegaan, het dorpje verkenning.
Toen ik door de stadspoort liep en de kerk in wilde lopen, bleek er een mis te zijn, een huwelijksmis. En dat op dat tijdstip nog. Bij ons zou dan de receptie beginnen. Maar Italianen hebben een heel ander uur werk dan wij. Wel genoten van een mooie zonsondergang, hopelijk is dat een voorbode voor morgen, en lopen wij de laatste week met mooi weer naar Rome toe.
Voor de rest is Calvi dell'Umbria een heel slaperig dorp. Niemand op straat en in de bar die open was, zaten ook slechts twee lui.
Wij gaan tegen kwart voor acht eten in het restaurant van de Albergo, wij komen er achter dat de prijzen niet echt kloppen van wat in het boekje staat. Maar navraag levert niks op.
We eten vanavond een tagliatelle met tomatensaus en champignons erin , erbij nog een insalada mista, en als drank een bier. Het eten ging, zeker als je honger hebt. Er zaten nog twee mensen in restaurant uit Thüringen in Duitsland, zij waren op een e-Bike onderweg. Zij eten hier en slapen een kilometer verderop.
Als wij het restaurant verlaten, het Duitse koppel is al weg, gaan meteen de rolluiken naar beneden, en dat al om negen uur terwijl dan pas de Italianen zouden komen, maar waarschijnlijk niet hier.
Helaas moet je als pelgrim hier wel blijven overnachten na zo'n zware dag en daar maken zijn gebruik van. Want kwaliteit wordt amper geboden, helaas.
Na het eten nog de blog geschreven en nog wat ge-appt en dan ook langzaam klaargemaakt voor te gaan slapen.
Welterusten een ieder,
Fred "Pelgrim Skippy"
Dat is wel fijn, want vandaag op de 100ste dag van mijn Camino staat ook de zwaarste etappe op het programma. En aangezien de weersvoorspellingen voor vanmiddag redelijk slecht uitzien, veel onweer en neerslag, hebben we maar voorzorgsmaatregelen genomen.
We hebben afgesproken met de eigenaar dat we rond half zeven willen vertrekken, en dus geen ontbijt nemen. Zij maakt daarvoor dan voor ons een lunchpakket voor onderweg.
De wekker loopt om kwart voor zes af, maar als ik deze gemist had, was dat ook geen probleem, want van een collega kreeg ik om zes uur een goede morgen app.
Even liggen appen, en ondertussen mijn voeten verzorgd voor deze zware dag, water bijgevuld en de mix drankjes klaar gemaakt. Ten slotte nog de rugzak ingepakt, inclusief het goed gevulde lunchpakket. Nog snel een brioche gegeten, die ik gisteren nog had gekocht, zodat er toch wat in de maag zit. En dan.......kan de 100ste dag beginnen, toch weer een mijlpaal.
Tegen twintig voor zeven de deur geopend en mijn gps vriendje gewekt, hij was meteen bij de les en liet duidelijk merken geen last te hebben van dat vroege tijdstip op de zondagochtend.
Om kwart voor zeven gaat het dan echt van start, voor 22km en 1045m klimmen en 960m dalen.
We beginnen met dalen, over asfalt. We lopen het eerste stukje nog samen tot aan de eerste klim.
Het gaat richting het dorpje Coppe, op en af gaat de weg en nog steeds over asfalt. Gelukkig hebben we vandaag geen last van kolkkende beken, want dan hadden we om moeten lopen. Geen last, de beken staan kurk droog.
Dan begint ook het eerste klimmetje, gelukkig geen echt pittige klim, maar ook nu is de ondergrond een schotterpad met veel stenen in verschillende grote. Niet echt fijn om op te lopen. Het zijn zo'n 150 m hoogte meters, en dan ook weer afdalen naar het dorpje Aguzzo.
Even over een bruggetje en een stukje vals plat, en dan gaat het echt beginnen, het lijkt meer op klauteren dan lopen, op het schotterpad, lijkt het wel of daar vannacht een iemand een hoop keien heeft gelost. Ik vind het niet fijn lopen, hopelijk is dat niet de gehele klim. Als in bij het gehuchtje Ville aan kom, neem ik even een pauze bij Mariabeeld. Even op adem komen, en mijn rugzak afdoen, ook even het routeboekje gelezen wat er nog op mijn pad komt. Volgens het boekje het aankomende deel ook nog een stenenpad. Na een kwartiertje met de " zwei minuten dabei" ga ik verder. Gelukkig vindt ik nu wel een cadans op het pad.
En hierdoor loopt het ook beter, onderweg belt Wolfgang waar ik ben , want hij vindt het klooster niet waar we langs zouden komen. En wat blijkt dat heb ik ook gemist, omdat de route zoogde staat aangegeven dat ik bijna niet op de gps hoefvte kijken. Maar wat blijkt, het bordje om naar het klooster te gaan hangt er gewoon niet, of we hebben het beide niet gezien.
Helaas dan, maar ik loop niet terug naar het klooster, het loopt nu eindelijk goed. Halverwege de klim, maak ik een pauze het is tegen half elf dan, mijn maag begint te rommelen, en dat betekent simpelweg even vullen dan.
Ik neem de panini uit het lunchpakket, belegd is de panini met ham en kaas, en het smaakt heerlijk. Daarbij nog een flesje met verdunde perensap, en mijn dag kan niet meer stuk. Dat geeft mij weer voldoende energie tot bij de slaapplaats later op de dag.
Het gaat na een ruim twintig minuten verder, nog een paar haarspeldbochten over een schotterpad met gelukkig wat minder keien er op, maar het allerlaatste gedeelte van de klim gaat over mijn lievelings ondergrond, een bos cq aardepad met daarop wat takjes, dat loopt lekker en is vooral zacht, voor de voeten.
Op de top verandert het pad in een meer grindpad, waar ik ook nog een "ontmoeting" heb met een wild varken, dat daar op zijn gemak naar voedsel snuffelt. Mooi om te zien. De top heb ik tegen twaalf uur bereikt.
Vanaf de top gaat het over een asfalt naar beneden, in het begin is dat wel fijn , grote passen maken, en vooral je kunt er een stuk ontspanner op lopen dan op een schotterpad met keien,
Maar na drie kilometer is dat asfalt ook niet meer leuk, maar ja de weg gaat helemaal over asfalt tot in Calvi dell'Umbria. Ik arriveer om kwart over één bij de slaapplaats, net buiten de stadsmuren gelegen.
De kamer is vrij simpel, en de douche is op de gang, even lekker op bed gelegen en een appeltje gegeten, en wat liggen te appen met mijn snoepje. Tegen half drie, als ik me wil gaan douchen komt Wolfgang binnen, en als ik onder de douche sta breekt de hel hier los. Een uur lang dondert en flits het aan een stuk hier.
Is dat dan de hulp van Franciscus geweest om ons niet naar het klooster te laten gaan, want anders was zeker Wolfgang zeiknat geworden. De gewassen kleding maar binnen opgehangen.
Hierna nog even nakletsen over de dag, en dan gaat Wolfgang zich douchen, en kan ik rustig bellen, met mijn drie grote volgers.
Toch wel fijn om even je verhaal kwijt te kunnen.
Ook alvast een slaapplaats voor morgen geregeld bij een pizzaria in Selci (ongeveer 20km). Dus wat we daar eten zal jullie wel bekend zijn.......
Hopelijk straks nog een slaapplaats scoren bij de een klooster in Farfa, en dan komen ook al langzaam de eerste buitenwijken van Rome om de hoek kijken. En dat wil ik juist niet, dat pelgrimeren is juist zo leuk...zeker als je dat samen met iemand kunt doen......nee niet met Wolfgang. Wel blij dat we ons gevonden hebben op de eerste dag avond in Passo del Consuma. Het klikt wel tussen ons.
Ook begonnen aan de blog, inmiddels is het gestopt met onweren, maar daarvoor regent het nu dan. Hopelijk is het morgen meer gewoon droog.
Tegen zeven uur, nadat ik ook een slaapplaats heb gevonden in Farfa, in een klooster. Zijn we even naar buiten gegaan, het dorpje verkenning.
Toen ik door de stadspoort liep en de kerk in wilde lopen, bleek er een mis te zijn, een huwelijksmis. En dat op dat tijdstip nog. Bij ons zou dan de receptie beginnen. Maar Italianen hebben een heel ander uur werk dan wij. Wel genoten van een mooie zonsondergang, hopelijk is dat een voorbode voor morgen, en lopen wij de laatste week met mooi weer naar Rome toe.
Voor de rest is Calvi dell'Umbria een heel slaperig dorp. Niemand op straat en in de bar die open was, zaten ook slechts twee lui.
Wij gaan tegen kwart voor acht eten in het restaurant van de Albergo, wij komen er achter dat de prijzen niet echt kloppen van wat in het boekje staat. Maar navraag levert niks op.
We eten vanavond een tagliatelle met tomatensaus en champignons erin , erbij nog een insalada mista, en als drank een bier. Het eten ging, zeker als je honger hebt. Er zaten nog twee mensen in restaurant uit Thüringen in Duitsland, zij waren op een e-Bike onderweg. Zij eten hier en slapen een kilometer verderop.
Als wij het restaurant verlaten, het Duitse koppel is al weg, gaan meteen de rolluiken naar beneden, en dat al om negen uur terwijl dan pas de Italianen zouden komen, maar waarschijnlijk niet hier.
Helaas moet je als pelgrim hier wel blijven overnachten na zo'n zware dag en daar maken zijn gebruik van. Want kwaliteit wordt amper geboden, helaas.
Na het eten nog de blog geschreven en nog wat ge-appt en dan ook langzaam klaargemaakt voor te gaan slapen.
Welterusten een ieder,
Fred "Pelgrim Skippy"
-
11 September 2016 - 17:49
Joost:
Gefeliciteerd met deze mijlpaal. Geweldige prestatie. -
12 September 2016 - 00:18
Manita:
he fred van harte proficiat wat een prestatie
nog veel wandel plezier en geniet dadelijk in rome
-
12 September 2016 - 00:18
Manita:
he fred van harte proficiat wat een prestatie
nog veel wandel plezier en geniet dadelijk in rome
-
12 September 2016 - 00:53
Rimca:
Ha die Fred,
Wauw....100 dagen op weg....en al zoveel km's gemaakt. Top prestatie! Petje af! Je bent aan het genieten van je pelgrimsleven en dat moet ook! Succes weer voor morgen!
Groetjes, Rimca -
12 September 2016 - 06:29
Roy:
Netjes Fred, de dag weer goed doorgekomen!
Nog maar één week te gaan en dan heb je je eindbestemming bereikt. Knap hoor.
Geniet van deze laatste week.
Gr Roy -
12 September 2016 - 10:31
Jan Stevens:
Hoi Fred
Geweldige prestatie
Nog een week en ook deze pelgrimstocht heb je tot een goed einde volbracht
Maar gedaan is "het" nooit .
Wederom een ervaring die je meeneemt in je hele verdere leven !!!
En jij weet pelgrimeren is een gezonde "drug"
Geniet er nog van en voor de volgende week een veilige en behouden terugreis
Groetjes en we zien ons wel weer ergens
Jan
-
13 September 2016 - 09:21
Mirjam:
Ongelooflijk, Fred.....100 dagen. Gefeliciteerd met deze mijlpaal!
en succes met de laatste dagen,
groetjes, Mirjam -
14 September 2016 - 00:33
Josien:
Hoi Fred
100 dagen wat een mijlpaalen dan ook nog begroet worden door een wildzwijn. hi lijkt mij leuk van zo dicht bij. Maar wat een klimmen en dalen zeg.. Gelukkig ben je nog steeds met Wolfgang dat lijkt mij prettiger en heb je afleiding en gezelligheid. Dus komop Fred en Wolfgang de laaste km. Groetjes aan Wolfgang al ken ik hem niet maar ook een dappere kerel.
Gr Josien
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
