Patrico naar Ferentillo (18km)
Door: Skippy
Blijf op de hoogte en volg Skippy
05 September 2016 | Italië, Ferentillo
Vannacht echt super goed geslapen, en vooral heerlijk gedroomd. Het was een super locatie op een mooie plek. En een super fijn bed, een paradijs voor een pelgrim. Nou ik weet het wel voor een volgende keer.....
Nog even snel onder fijn douche gegaan, en daar mijn dagelijkse ritueel afgehandeld. Eerst water bij vullen en de mix drankjes klaar maken, de rugzak al inpakken, en als laatste de voeten verzorgen, nu zijn ze tenminste helemaal droog. Gelukkig vannacht niet gestoken door de muggen.
Tegen half acht naar het restaurant gegaan voor te ontbijten.
Ook dit was weer zeer goed verzorgd, een buffet met allerlei lekkere Italiaanse koeken en taartjes, maar ook weer het lekkere panini brood. Eerst een koffie genomen met een juice. Het was weer echte sterke koffie, dus even een slok, melk erbij en een extra zakje suiker. Nou daar gaan de ogen wel open van. Dan we begeven aan het panini broodje, eerst twee sneetjes met chocopasta en vervolgens een aantal met verschillende eigen gemaakte jam. Deze waren stuk voor stuk om je vingers bij af te likken. Als toetje een bekertje perziken joghurt genomen en een stukje taart. Inmiddels heeft Wolfgang nog een kop koffie ingeschonken voor mij, want ik droom volgens hem nog steeds.
Hij vertelt me dat ik vannacht met een kussen in de hand sliep.
Na het lekker ontbijt eerst even betalen, tandenpoetsen en een appje sturen.
Maar dan ben ik ook klaar voor vertrek.
Het is tegen half negen als ik mijn gps vriendje wakker maak, het wordt volgens de route beschrijving een mooie tocht, maar je moest ook van tijd tot eens om kijken.
Het is gelukkig niet meer zo warm, het heeft vannacht behoorlijk gewaaid hier, volgens vele maar daar heb ik niks van gemerkt ...
Het zou vandaag rond de 27 graden worden en in de late middag kans op een regen cq onweersbui zijn. We zien het wel.
Het is eerst anderhalve kilometer teruglopen, naar het punt waar je verschillende kanten op kunt . Wij gaan eerst maar eens naar beneden richting Le Cese. Het zou twee en half uur lopen zijn. Het begin is meteen een pittig stukje afdalen. Het is vooral passen geblazen voor los liggende stenen. Deze info had ik ook al gekregen van de receptioniste van de B&B. Er waren de laatste zeer vele rots delen naar beneden gekomen, ten gevolge van de aardbeving.
Na het zware stuk, loopt het pad verder door het bos. Echt dit was genieten. De rust en vooral de vergezichten.
Op een gegeven moment horen we stemmen, zijn het misschien pelgrims, en ja hoor in eerste instantie drie Italiaanse pelgrims die in de tegenovergestelde richting lopen naar Assisi, en niet ver er achter loopt een monnik in zijn habijt en op slippers, mij tegenmoet.
Ik wil hem begroeten met mijn hand, maar hij legt op dat moment zijn hand op mijn hoofd en spreekt een gebed uit, en geeft mijn ook een kruis teken op mijn voorhoofd. Hij vraagt me nog hoe ik heet, en waar ik vandaag kom. We omhelsen elkaar en hij wenst mij een buon Camino toe.
Echt een bijzonder moment, als ik even later Wolfgang zie, vraagt hij meteen of ik ook de monnik heb gesproken, en beide krijgen er weer een kippenvel moment van. Dit is weer zo'n speciale gebeurtenis op deze weg. Ik zal het nooit meer vergeten.
We lopen verder samen naar beneden, en steeds denken we dat het dorpje zien, maar ook nu loopt de weg weer anders.
Maar op 11.00 uur staan we dan toch voor het bijna verlaten dorpje Le Cese. We maken een stop bij de kerk, waar een non naast woont. Helaas is zij niet thuis, en blijft de kerk voor ons dicht.
De pauze is ditmaal kort, maar de "2 minuten" houden we erin, een spreuk die maar vier mensen snappen, en drie hebben er elke dag plezier aan.
Donkere wolken pakken zich samen boven Le Cese, en dus vertrekken we maar gauw, er is wel regen voorspeld voor de vroege avond maar toch, het gaat nu via haarspeldbochten omhoog. Helaas over asfalt. Maar het is wel weer een mooi, verlaten gebied. We hebben het erover hoe het hier in het verleden moet zijn geweest, en hoeveel mensen er nog in Le Cese zouden wonen, zelf denken we aan maximaal tien. Vier inwoners hebben we gezien.
Dat zijn zo af en toe gesprekken die we voeren, maar heel maak is het ook stil, en kan een ieder zijn eigen gedachte bepalen. En niet alleen Anita komt voor in die gedachte. Maar ook mijn eigen ik. Want uiteindelijk is het mijn "WEG" die ik wil gaan en wil beleven. Over dit heeft Wolfgang me gisteren een hele mooie tekst laten lezen, nou dit raakte we wel echt in mijn hart.
Maar nu terug naar het lopen, het gaat meer dan vier kilometer langzaam naar beneden over asfalt, in een laag tempo. Ik weet niet wat het was, maar we kwamen niet op gang. Misschien lag het wel aan het feit dat we trek hadden en er geen enkel dorp meer op de route lag, wel verder er buiten. Of was het gewoon dat we beide vooral bezig waren met ons zelf in gedachte en vergaten dat we moesten lopen. Ik weet het niet.
Zelf op een gegeven moment het geluid van de telefoon uitgezet.
Tegen half twee besluiten we dan maar ergens te stoppen langs de weg, en eten al onze reserves op uit rugzak, drinken hebben genoeg. Even later stopt een auto en maakt de man het portier open en zegt dat het nog vier kilometer zijn tot Ferentillo. Fijn is dat om te horen. Nog 2 minuten wachten en we vertrekken, de pas wordt er plotseling ingezet en tegen drie uur zijn we bij onze slaapplaats. Onderweg wel nog een appje kregen, met een landkaarten wat veel vragen bij me oproept. Ferentillo is een klein dorpje dat ook erg rustig en vredig erbij ligt. We horen van de gastvrouw, die ons heel hartelijk welkom heet, dat vandaag de twee restaurants in het dorp een rustdag hebben, en er dus niets te eten valt. Zij stelt voor om ons naar een pizzaria te rijden vanavond tegen half acht in een verder op gelegen dorp . Wij vinden het prima.
Wolfgang gaat douchen en ik mijn oom op die vandaag verjaardag heeft. Toine van harte gefeliciteerd met u verjaardag.
Verder natuurlijk gebeld met mijn zus en later nog met steunpunt in Brunssum. Ook nog niet gebeld met Anita.
Dan ga ik voor een lekkere frisse douche, en dat doet goed. Even nog mijn shirt gewassen en dan een appje sturen.
Ook nog even een collega gesproken, en toen maar aan de blog begonnen. Oh ja ook nog twee slaapplekken geregeld voor de komende dagen.
Tegen half acht komt de gastvrouw ons halen om naar de pizzaria te gaan, het is voor mij alweer drie maanden geleden dat ik voor laatst in een auto zat. Als we daar aankomen, krijg ik van haar een telefoonnummer dat ik moet bellen als we klaar zijn met eten. Want dan komt zij ons weer ophalen. Dit hadden we niet verwacht, waar wel super aardig van haar.
De pizza en salade maar ook het bier hebben zeer goed gesmaakt.
Als ik wil gaan bellen is de vrouw al daar, we drinken nog gezamenlijk een kop koffie en gaan dan weer terug.
Terug in de Albergo heb ik eerst Anita gebeld, ze was een beetje kort af vandaag. Wat de oorzaak was bleek al snel, het was haar eerste werkdag vandaag geweest en had al meteen een aanvaring gehad. Voor de rest had ze vandaag duidelijk niet veel zin om te kletsen. En ze vertelde dat ze even ging douchen en dan proberen te slapen. Ik ga dan maar verder met mijn blog, en na een half uurtje krijg ik een appje van haar. Even later belt ze, en ze verontschuldigd zich. Ook voor het feit dat ze vanmiddag niet even heeft geappt. Ik heb haar toen maar even duidelijk gemaakt dat ze geen problemen moet krijgen op haar werk. En dat het "Camino leven" maar door een paar mensen wordt begrepen.
Ik zeg het komt wel goed en ga maar eerst een lekker slapen.
Dat doe ik ook nu....
Welterusten een ieder,
Fred "Pelgrim Skippy"
Nog even snel onder fijn douche gegaan, en daar mijn dagelijkse ritueel afgehandeld. Eerst water bij vullen en de mix drankjes klaar maken, de rugzak al inpakken, en als laatste de voeten verzorgen, nu zijn ze tenminste helemaal droog. Gelukkig vannacht niet gestoken door de muggen.
Tegen half acht naar het restaurant gegaan voor te ontbijten.
Ook dit was weer zeer goed verzorgd, een buffet met allerlei lekkere Italiaanse koeken en taartjes, maar ook weer het lekkere panini brood. Eerst een koffie genomen met een juice. Het was weer echte sterke koffie, dus even een slok, melk erbij en een extra zakje suiker. Nou daar gaan de ogen wel open van. Dan we begeven aan het panini broodje, eerst twee sneetjes met chocopasta en vervolgens een aantal met verschillende eigen gemaakte jam. Deze waren stuk voor stuk om je vingers bij af te likken. Als toetje een bekertje perziken joghurt genomen en een stukje taart. Inmiddels heeft Wolfgang nog een kop koffie ingeschonken voor mij, want ik droom volgens hem nog steeds.
Hij vertelt me dat ik vannacht met een kussen in de hand sliep.
Na het lekker ontbijt eerst even betalen, tandenpoetsen en een appje sturen.
Maar dan ben ik ook klaar voor vertrek.
Het is tegen half negen als ik mijn gps vriendje wakker maak, het wordt volgens de route beschrijving een mooie tocht, maar je moest ook van tijd tot eens om kijken.
Het is gelukkig niet meer zo warm, het heeft vannacht behoorlijk gewaaid hier, volgens vele maar daar heb ik niks van gemerkt ...
Het zou vandaag rond de 27 graden worden en in de late middag kans op een regen cq onweersbui zijn. We zien het wel.
Het is eerst anderhalve kilometer teruglopen, naar het punt waar je verschillende kanten op kunt . Wij gaan eerst maar eens naar beneden richting Le Cese. Het zou twee en half uur lopen zijn. Het begin is meteen een pittig stukje afdalen. Het is vooral passen geblazen voor los liggende stenen. Deze info had ik ook al gekregen van de receptioniste van de B&B. Er waren de laatste zeer vele rots delen naar beneden gekomen, ten gevolge van de aardbeving.
Na het zware stuk, loopt het pad verder door het bos. Echt dit was genieten. De rust en vooral de vergezichten.
Op een gegeven moment horen we stemmen, zijn het misschien pelgrims, en ja hoor in eerste instantie drie Italiaanse pelgrims die in de tegenovergestelde richting lopen naar Assisi, en niet ver er achter loopt een monnik in zijn habijt en op slippers, mij tegenmoet.
Ik wil hem begroeten met mijn hand, maar hij legt op dat moment zijn hand op mijn hoofd en spreekt een gebed uit, en geeft mijn ook een kruis teken op mijn voorhoofd. Hij vraagt me nog hoe ik heet, en waar ik vandaag kom. We omhelsen elkaar en hij wenst mij een buon Camino toe.
Echt een bijzonder moment, als ik even later Wolfgang zie, vraagt hij meteen of ik ook de monnik heb gesproken, en beide krijgen er weer een kippenvel moment van. Dit is weer zo'n speciale gebeurtenis op deze weg. Ik zal het nooit meer vergeten.
We lopen verder samen naar beneden, en steeds denken we dat het dorpje zien, maar ook nu loopt de weg weer anders.
Maar op 11.00 uur staan we dan toch voor het bijna verlaten dorpje Le Cese. We maken een stop bij de kerk, waar een non naast woont. Helaas is zij niet thuis, en blijft de kerk voor ons dicht.
De pauze is ditmaal kort, maar de "2 minuten" houden we erin, een spreuk die maar vier mensen snappen, en drie hebben er elke dag plezier aan.
Donkere wolken pakken zich samen boven Le Cese, en dus vertrekken we maar gauw, er is wel regen voorspeld voor de vroege avond maar toch, het gaat nu via haarspeldbochten omhoog. Helaas over asfalt. Maar het is wel weer een mooi, verlaten gebied. We hebben het erover hoe het hier in het verleden moet zijn geweest, en hoeveel mensen er nog in Le Cese zouden wonen, zelf denken we aan maximaal tien. Vier inwoners hebben we gezien.
Dat zijn zo af en toe gesprekken die we voeren, maar heel maak is het ook stil, en kan een ieder zijn eigen gedachte bepalen. En niet alleen Anita komt voor in die gedachte. Maar ook mijn eigen ik. Want uiteindelijk is het mijn "WEG" die ik wil gaan en wil beleven. Over dit heeft Wolfgang me gisteren een hele mooie tekst laten lezen, nou dit raakte we wel echt in mijn hart.
Maar nu terug naar het lopen, het gaat meer dan vier kilometer langzaam naar beneden over asfalt, in een laag tempo. Ik weet niet wat het was, maar we kwamen niet op gang. Misschien lag het wel aan het feit dat we trek hadden en er geen enkel dorp meer op de route lag, wel verder er buiten. Of was het gewoon dat we beide vooral bezig waren met ons zelf in gedachte en vergaten dat we moesten lopen. Ik weet het niet.
Zelf op een gegeven moment het geluid van de telefoon uitgezet.
Tegen half twee besluiten we dan maar ergens te stoppen langs de weg, en eten al onze reserves op uit rugzak, drinken hebben genoeg. Even later stopt een auto en maakt de man het portier open en zegt dat het nog vier kilometer zijn tot Ferentillo. Fijn is dat om te horen. Nog 2 minuten wachten en we vertrekken, de pas wordt er plotseling ingezet en tegen drie uur zijn we bij onze slaapplaats. Onderweg wel nog een appje kregen, met een landkaarten wat veel vragen bij me oproept. Ferentillo is een klein dorpje dat ook erg rustig en vredig erbij ligt. We horen van de gastvrouw, die ons heel hartelijk welkom heet, dat vandaag de twee restaurants in het dorp een rustdag hebben, en er dus niets te eten valt. Zij stelt voor om ons naar een pizzaria te rijden vanavond tegen half acht in een verder op gelegen dorp . Wij vinden het prima.
Wolfgang gaat douchen en ik mijn oom op die vandaag verjaardag heeft. Toine van harte gefeliciteerd met u verjaardag.
Verder natuurlijk gebeld met mijn zus en later nog met steunpunt in Brunssum. Ook nog niet gebeld met Anita.
Dan ga ik voor een lekkere frisse douche, en dat doet goed. Even nog mijn shirt gewassen en dan een appje sturen.
Ook nog even een collega gesproken, en toen maar aan de blog begonnen. Oh ja ook nog twee slaapplekken geregeld voor de komende dagen.
Tegen half acht komt de gastvrouw ons halen om naar de pizzaria te gaan, het is voor mij alweer drie maanden geleden dat ik voor laatst in een auto zat. Als we daar aankomen, krijg ik van haar een telefoonnummer dat ik moet bellen als we klaar zijn met eten. Want dan komt zij ons weer ophalen. Dit hadden we niet verwacht, waar wel super aardig van haar.
De pizza en salade maar ook het bier hebben zeer goed gesmaakt.
Als ik wil gaan bellen is de vrouw al daar, we drinken nog gezamenlijk een kop koffie en gaan dan weer terug.
Terug in de Albergo heb ik eerst Anita gebeld, ze was een beetje kort af vandaag. Wat de oorzaak was bleek al snel, het was haar eerste werkdag vandaag geweest en had al meteen een aanvaring gehad. Voor de rest had ze vandaag duidelijk niet veel zin om te kletsen. En ze vertelde dat ze even ging douchen en dan proberen te slapen. Ik ga dan maar verder met mijn blog, en na een half uurtje krijg ik een appje van haar. Even later belt ze, en ze verontschuldigd zich. Ook voor het feit dat ze vanmiddag niet even heeft geappt. Ik heb haar toen maar even duidelijk gemaakt dat ze geen problemen moet krijgen op haar werk. En dat het "Camino leven" maar door een paar mensen wordt begrepen.
Ik zeg het komt wel goed en ga maar eerst een lekker slapen.
Dat doe ik ook nu....
Welterusten een ieder,
Fred "Pelgrim Skippy"
-
05 September 2016 - 19:36
Sandra:
Hee Fred,
Gelukkig houd Wolfgang je nog enigszins bij de les. :-)
Geniet met volle teugen Fred, ik begrijp dat je door een prachtige omgeving loopt op dit moment!
En trouwens, ik zag hem wat later maar bedankt voor de leuke groepsfoto!!
Heel veel wandelplezier ..
groetjes Sandra
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
