Sansepolcro naar Lama (21km).
Door: Skippy
Blijf op de hoogte en volg Skippy
24 Augustus 2016 | Italië, Selci
Vannacht goed geslapen tot even voor drie uur.
Deze nacht zal ik nooit meer vergeten. We hadden het raam openstaan, en even na drieën begon het toch plotseling te waaien, nog harder als de laatste dagen, want het stormt hier al een paar dagen qua wind alleen, de rest is oké.
Wolfgang heeft toen maar het raam dicht gemaakt, en ik heb me omgedraaid, en even later trilde alles wat er op de kamer stond, het bed, de stoel, de rugzakken alles, echt angstaanjagend. Meteen opgestaan en licht aangemaakt. Telefoon gepakt en naar de gang gelopen, daar stonden ook de andere pelgrims al. We zijn naar buiten gegaan. De schrik zat er goed in, na een hele tijd weer terug gegaan en geprobeerd te slapen. Maar dat lukte tenminste bij mij niet meer echt goed. Bij elke naschok stond mijn hart wel even stil.
Om zes uur loopt de wekker dan weer af, snel alles ingepakt en water bijgevuld, van louter spanningen gewoon vergeten mijn voeten te verzorgen , helaas vannacht krijgen ze een extra beurtje. Omdat er in het klooster geen ontbijt werd geserveerd, zijn wij ( Anita, Hans, Wolgang, Kristof en ik) naar een bar gegaan en hebben daar ontbeten. Daar stond al een televisie en toen hebben we de eerste beelden live gezien, vreselijk.
Tegen acht uur zijn we naar de supermarkt gelopen, om weer wat fruit en brood met salami te scoren.
Dan natuurlijk eerst mijn vriendje gewekt, en dan gaan we op pad.
Het eerst deel is een klim naar het klooster van Montecasale.
Het is een stevige klim helaas over asfalt, maar dan wel weer beter voor ritme op te doen. Een ieder loopt zijn eigen tempo.
Anita en ik lopen voorop en Hans volgt op een paar meter, Wolfgang en Kristof volgen op grote afstand.
Als we bij het klooster aankomen, hebben we het geluk dat Anita vrij goed Italiaans kan spreken, en de broeder die de tuin staat te werken wil ons wel het klooster laten zien. Want zo is het moeilijk om binnen te geraken. We krijgen een uitgebreide rondleiding met z'n drieën echt schitterend, vooral de kleine kapel, waar nog steeds op zondagen diensten zijn.
Helaas is de verder op gelegen bar gesloten en dus helaas geen koffie of cappuccino waar me ons op verheugd hadden.
We lopen gezamenlijk verder, en ik heb met Anita een leuke gezellige klik, we hebben het gehad over de meest uiteenlopende dingen, maar vooral over het lopen. Zij houdt enorm van meerdaagse wandelingen. Het blijkt zelfs dat ik, toen ik op de romantische Strasse onderweg was, door haar dorp ben gelopen.
En wij beide meteen heel spontaan zeiden, hadden we dat geweten....en geantwoord met een knipoog en een brede lach.
Zij is met Hans onderweg, zij hebben elkaar leren kennen op de Camino in Spanje, maar zij geen stel, gewoon vrienden.
Rondom het hoogste punt van vandaag waait het weer zeer stevig, soms had je de grootste moeite om op het pad te blijven.
Bij een ruïne, in het voormalige dorpje Abbadiacca komt een bekende spreuk van Anita, Es wird wieder zeit für mein Magen, oftewel tijd om een pauze in te lassen en iets te eten.
Maar ja vindt maar een leuke gezellige plek op een schotterpad in het bos cq open veld en ook nog eens in de schaduw.
We hebben er een gevonden, waar werklui bezig waren om een hoop hout te sorteren. Eerst drie mooie boomstammetjes er neer gelegd om op te zitten, en dan lekker gezellig lunchen.
We nemen ons duidelijk de tijd, en er wordt uitgebreid gegeten, panini met salami of met kaas, olijven, fruit zoals banaan, perzik en of appel, en vruchtensap. We hebben genoten. Kristof haalt ons in en hij wil niet lunchen.
Na ruim drie kwartier gaan we verder, nu gaat het een lange weg bergafwaarts, over gras en schotterpaden. Het is nu echt zeer warm, 34-35 graden. We doen het rustig aan, en genieten eenvoudig van de omgeving en het bij elkaar zijn.
Tegen half drie komen we aan in het kleine dorpje Pitigliano.
Het is nog twee kilometer tot onze slaapplaats, Wolgang en mij.
Anita en Hans lopen nog een negen kilometer verder. Dus besluiten we met z'n drieën hier bij de kerk een pauze te maken. Lekker in de schaduw. Het is er goed toeven, en oogcontact is vaak heel duidelijk.Later komt Wolfgang ook aanlopen. We besluiten gezamenlijk de laatste twee kilometer te lopen tot in Lama. Anita heeft zo'n in een koffie, terwijl Hans geen water meer heeft. Bij de tweede bar stoppen we, ik trakteer vandaag, gewoon om dat deze dag een is om nooit meer te vergeten.
We laten het ons goed smaken, en Hans loopt nog even naar de supermarkt voor water, Anita wil nog wel een koffie, no problem Pelligrino, en dus krijgt ze nog een lekkere koffie. Als Hans komt worden de drie liter water verdeeld, en dan is het tijdelijk afscheid nemen van beide, maar we gaan ons nog zien op deze Camino.
Wolfgang en ik lopen ietsje verder door naar onze slaapplek, waar Kristof ook al is, waar bleven jullie. Tja wij hebben het er vandaag van genomen. Rustig en genieten na zo'n dag, met natuurlijk steeds in gedachte de slachtoffers bij de beving. We hebben een paar kaarsen aangestoken in de kerk.
Het is een schone kamer, met genoeg plaats, eerst even een aantal mensen ietslaten weten van mijn toestand.
En zeer vele hebben gereageerd via de whatsapp, mail en sms.
Fijn dat zoveel mensen aan mij gedacht hebben. En ik ben blij dat ik dit nu nog schrijven kan.
Tegen half acht gaan eten, penne met tomaten saus en een salade en kipschnitzel met brood, tja een combinatie van.....
Oké met een glas wijn erbij. Dit was een menu te samen.
Onder het eten gestoken door een tiental muggen, echt vreselijk hier, hopelijk krijg ik morgen de schoenen aan.
Maar nog snel de blog afschrijven, en even later krijg ik uit Assisi een bevestiging dat ik twee nachten kan komen slapen in het klooster. Super en dat in Assisi
Nu wordt het tijd voor te slapen en wel de gehele nacht
Welterusten een ieder,
Fred "Pelgrim Skippy"
Deze nacht zal ik nooit meer vergeten. We hadden het raam openstaan, en even na drieën begon het toch plotseling te waaien, nog harder als de laatste dagen, want het stormt hier al een paar dagen qua wind alleen, de rest is oké.
Wolfgang heeft toen maar het raam dicht gemaakt, en ik heb me omgedraaid, en even later trilde alles wat er op de kamer stond, het bed, de stoel, de rugzakken alles, echt angstaanjagend. Meteen opgestaan en licht aangemaakt. Telefoon gepakt en naar de gang gelopen, daar stonden ook de andere pelgrims al. We zijn naar buiten gegaan. De schrik zat er goed in, na een hele tijd weer terug gegaan en geprobeerd te slapen. Maar dat lukte tenminste bij mij niet meer echt goed. Bij elke naschok stond mijn hart wel even stil.
Om zes uur loopt de wekker dan weer af, snel alles ingepakt en water bijgevuld, van louter spanningen gewoon vergeten mijn voeten te verzorgen , helaas vannacht krijgen ze een extra beurtje. Omdat er in het klooster geen ontbijt werd geserveerd, zijn wij ( Anita, Hans, Wolgang, Kristof en ik) naar een bar gegaan en hebben daar ontbeten. Daar stond al een televisie en toen hebben we de eerste beelden live gezien, vreselijk.
Tegen acht uur zijn we naar de supermarkt gelopen, om weer wat fruit en brood met salami te scoren.
Dan natuurlijk eerst mijn vriendje gewekt, en dan gaan we op pad.
Het eerst deel is een klim naar het klooster van Montecasale.
Het is een stevige klim helaas over asfalt, maar dan wel weer beter voor ritme op te doen. Een ieder loopt zijn eigen tempo.
Anita en ik lopen voorop en Hans volgt op een paar meter, Wolfgang en Kristof volgen op grote afstand.
Als we bij het klooster aankomen, hebben we het geluk dat Anita vrij goed Italiaans kan spreken, en de broeder die de tuin staat te werken wil ons wel het klooster laten zien. Want zo is het moeilijk om binnen te geraken. We krijgen een uitgebreide rondleiding met z'n drieën echt schitterend, vooral de kleine kapel, waar nog steeds op zondagen diensten zijn.
Helaas is de verder op gelegen bar gesloten en dus helaas geen koffie of cappuccino waar me ons op verheugd hadden.
We lopen gezamenlijk verder, en ik heb met Anita een leuke gezellige klik, we hebben het gehad over de meest uiteenlopende dingen, maar vooral over het lopen. Zij houdt enorm van meerdaagse wandelingen. Het blijkt zelfs dat ik, toen ik op de romantische Strasse onderweg was, door haar dorp ben gelopen.
En wij beide meteen heel spontaan zeiden, hadden we dat geweten....en geantwoord met een knipoog en een brede lach.
Zij is met Hans onderweg, zij hebben elkaar leren kennen op de Camino in Spanje, maar zij geen stel, gewoon vrienden.
Rondom het hoogste punt van vandaag waait het weer zeer stevig, soms had je de grootste moeite om op het pad te blijven.
Bij een ruïne, in het voormalige dorpje Abbadiacca komt een bekende spreuk van Anita, Es wird wieder zeit für mein Magen, oftewel tijd om een pauze in te lassen en iets te eten.
Maar ja vindt maar een leuke gezellige plek op een schotterpad in het bos cq open veld en ook nog eens in de schaduw.
We hebben er een gevonden, waar werklui bezig waren om een hoop hout te sorteren. Eerst drie mooie boomstammetjes er neer gelegd om op te zitten, en dan lekker gezellig lunchen.
We nemen ons duidelijk de tijd, en er wordt uitgebreid gegeten, panini met salami of met kaas, olijven, fruit zoals banaan, perzik en of appel, en vruchtensap. We hebben genoten. Kristof haalt ons in en hij wil niet lunchen.
Na ruim drie kwartier gaan we verder, nu gaat het een lange weg bergafwaarts, over gras en schotterpaden. Het is nu echt zeer warm, 34-35 graden. We doen het rustig aan, en genieten eenvoudig van de omgeving en het bij elkaar zijn.
Tegen half drie komen we aan in het kleine dorpje Pitigliano.
Het is nog twee kilometer tot onze slaapplaats, Wolgang en mij.
Anita en Hans lopen nog een negen kilometer verder. Dus besluiten we met z'n drieën hier bij de kerk een pauze te maken. Lekker in de schaduw. Het is er goed toeven, en oogcontact is vaak heel duidelijk.Later komt Wolfgang ook aanlopen. We besluiten gezamenlijk de laatste twee kilometer te lopen tot in Lama. Anita heeft zo'n in een koffie, terwijl Hans geen water meer heeft. Bij de tweede bar stoppen we, ik trakteer vandaag, gewoon om dat deze dag een is om nooit meer te vergeten.
We laten het ons goed smaken, en Hans loopt nog even naar de supermarkt voor water, Anita wil nog wel een koffie, no problem Pelligrino, en dus krijgt ze nog een lekkere koffie. Als Hans komt worden de drie liter water verdeeld, en dan is het tijdelijk afscheid nemen van beide, maar we gaan ons nog zien op deze Camino.
Wolfgang en ik lopen ietsje verder door naar onze slaapplek, waar Kristof ook al is, waar bleven jullie. Tja wij hebben het er vandaag van genomen. Rustig en genieten na zo'n dag, met natuurlijk steeds in gedachte de slachtoffers bij de beving. We hebben een paar kaarsen aangestoken in de kerk.
Het is een schone kamer, met genoeg plaats, eerst even een aantal mensen ietslaten weten van mijn toestand.
En zeer vele hebben gereageerd via de whatsapp, mail en sms.
Fijn dat zoveel mensen aan mij gedacht hebben. En ik ben blij dat ik dit nu nog schrijven kan.
Tegen half acht gaan eten, penne met tomaten saus en een salade en kipschnitzel met brood, tja een combinatie van.....
Oké met een glas wijn erbij. Dit was een menu te samen.
Onder het eten gestoken door een tiental muggen, echt vreselijk hier, hopelijk krijg ik morgen de schoenen aan.
Maar nog snel de blog afschrijven, en even later krijg ik uit Assisi een bevestiging dat ik twee nachten kan komen slapen in het klooster. Super en dat in Assisi
Nu wordt het tijd voor te slapen en wel de gehele nacht
Welterusten een ieder,
Fred "Pelgrim Skippy"
-
24 Augustus 2016 - 19:19
Maddy Cobben:
Oh, heb je daar ook ingezeten ! Verschrikkelijk, he. Ben blij dat jij save bent, maar denk wel dat je nog meer vreselijke beelden zult zien, onderweg .
Ben voorzichtig en uitkijken, he ! Want je hebt een afspraak bij paus en die kun je niet laten zitten ! -
24 Augustus 2016 - 20:15
Gwen:
Goed te horen dat alles oké is. Je naam is vandaag vaak gevallen. Lijkt me echt eng om mee te maken. Maak er het beste van en hopelijk blijft het nu rustiger en kan je je tocht in alle rust voortzetten samen met je mede pelgrims -
24 Augustus 2016 - 21:25
Wim En Helma Weegels:
Hoi Fredje,
Vandaag hebben we vaak aan je moeten denken want we wisten dat je niet ver van de plaats af zat.
Gelukkig is met jou alles ok.
Wees voorzichtig en een goede reis verder.
Groetjes uit stramproy, Wim en Helma -
24 Augustus 2016 - 22:53
Sandra:
hallo Fred,
goed om te lezen dat je veilig bent! wees voorzichtig!!!! denk aan je, en de kaarsen branden...!
groeten Sandra. :)+ -
25 Augustus 2016 - 01:50
Mirjam:
Ongelooflijk dat je dat mee hebt gemaakt! En dan toch nog zo'n dag erachter aan. Gelukkig loop je met andere mensen zodat je het een beetje van je af kan praten.
Succes de komende dagen, groetjes, Mirjam -
25 Augustus 2016 - 08:08
Rimca:
Ha die Fred,
Vreselijk die aardbeving. Ik ben blij dat alles goed is met je. Die beelden op tv zijn vreselijk. Leuk dat je steeds meer gezelschap krijgt tijdens je tocht. Is toch leuk om wat verhalen te delen met anderen. Succes vandaag en blijf genieten!
Groetjes, Rimca -
25 Augustus 2016 - 09:58
Gerrie:
He Fredje,
Ben blij te horen dat je oke bent. Heb toch aan je moeten denken. Is niet niks al die ellende, maar gelukkig heb je nu gezelschap, dat is toch leuker wandelen, denk ik.
Geniet er nog van !
Grtjes oet Aelse
Keep on walking -
25 Augustus 2016 - 09:59
Jolanda Schonewille-scheren :
Hoi Fred,
Vanochtend lees ik in de krant over de aardbeving.Ik moest meteen aan je denken. Het is fijn om te lezen dat het goed met je gaat. Veel wandelplezuer met je mede pelgrims en ik hoop dat je je wandelpaden prima kan blijven vervolgen
Groet Jolanda -
25 Augustus 2016 - 19:28
Petra Hermans:
Hallo Fred,
Fijn dat alles goed is met je.
Je kan in Rome twee passen kopen nl. de Roma Pas ( daar zit het Vaticaan niet in) of de
Omnia PAS hier zit het Vaticaan wel inbegrepen.
In beide passen zit de hop-on hop- off bus.
Met deze passen kan je al de lange rijen wachtende voorbij lopen.
Zeer handig,
De passen zijn te koop aan het station van Rome ,aan de gebouwen.
Daar waar deze bussen stoppen, een echte aanrader! -
28 Augustus 2016 - 23:05
Josien:
Hoi fred
Wat verschikkelijk ik krijg kippe el als ik.lees over die aardbeving. Doet mij denken aan die van.ons in 1992. Gelukkig alles goed pfff
Gr josien
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
